Ster van de week: Gilbert O'Sullivan

Gilbert O’Sullivan werd op 1 december 1946 geboren als Raymond Edward O’Sullivan in het Ierse plaatsje Waterford. Hij wordt 75 jaar deze week en we hebben hem ook gekroond tot onze ster van de week.

Heel de week hoor je overdag regelmatig een nummer van hem. En op zondagnamiddag tussen 14 en 15 uur draaien wij zijn grootste hits.

Zijn vader is een slager, die samen met zijn vrouw zes kinderen opvoedde. Gilbert was de op één na oudste van het stel. In 1953 verhuisde het gezin O’Sullivan naar het Engelse plaatsje Swindon. Onder invloed van plaatselijke skiffle groepen besloot de jonge Raymond dat hij een instrument wilde leren bespelen. Zijn moeder stuurde hem naar pianoles. Na een paar maanden kwam er een piano én een gitaar in het huis bij de O’Sullivans te staan. De linkshandige Raymond oefende zich rot en speelde liedjes na van The Shadows.


Ondertussen hebben de piano en gitaar gezelschap gekregen van een drumstel. Want na het zien van The Beatles, wilde Raymond drummer worden net als zijn idool Ringo Starr. Hij verhuisde naar Londen, de bruisende hoofdstad van Engeland waar het halverwege de jaren zestig qua popmuziek allemaal gebeurde. Hij probeerde aan de bak te komen als pianist, gitarist en drummer. Ook trachte hij een paar van zijn zelf geschreven liedjes aan de man te brengen. Dat lukte hem in 1967 als hij een platencontract kreeg aangeboden bij CBS Records. Raymond tekende het contract en nam als artiestennaam Gilbert O’Sullivan aan. Gilberts eerste single 'Disappear' flopte genadeloos, net als de volgende twee singles die hij uitbracht.


Tijdens één van z’n optredens in een Londense club kwam hij Gordon Mills tegen, de manager van Tom Jones en Engelbert Humperdinck. Mills herkende het talent van Gilbert O’Sullivan en nam hem onder zijn hoede. Eén van de eerste dingen die Mills deed, was Gilberts uiterlijk veranderen: een jaren dertig outfit, inclusief knickerbocker, bretels, hoge schoenen en een platte pet. 'Nothing rhymed' werd zijn eerste grote hit in zowat gans Europa.


Na het succes van 'Nothing Rhymed' volgden grote hits als 'Underneath The Blanket Go', 'I Wish I Could Cry' en 'We Will'. In 1972 werd Gilbert klaargestoomd voor Amerika. Dat land veroverde hij met het nostalgische liedje 'Alone Again (Naturally)', waarmee hij in de zomer van 1972 de eerste plaats van de Amerikaanse hitlijsten bereikte en een Grammy Award won.


Gilbert O’Sullivan vervolgde zijn wereldsucces met hits als 'Matrimony', 'Get Down' en 'Clair', een liedje dat hij schreef voor het dochtertje van zijn manager Gordon Mills bij wie hij regelmatig oppaste. Eind jaren zeventig kreeg Gilbert ruzie met zijn manager over het eigendomsrecht van zijn liedjes. De ruzie werd uitgevochten tot in de rechtszaal, waar Gilbert uiteindelijk in het gelijk werd gesteld. Door alle narigheid was Gilberts carrière behoorlijk in het slop geraakt. Gilbert besloot zich tijdelijk terug te trekken uit het muziekwereldje. Samen met zijn Noorse vrouw Ase en z’n jonge dochters Tara en Helen-Marie wijdde hij zich op het eiland Jersey aan een gelukkig gezinsleven.


Maar het bloed kruipt waar het niet kan gaan. Dus keerde Gilbert eind jaren tachtig terug aan het popfront. Met enige regelmaat bracht hij weer platen uit op zijn eigen platenlabel ByGum Records.


Gilbert O'Sullivan woont anno 2021 nog steeds op Jersey, samen met zijn Noorse vrouw Aase Synnove en schrijft nog steeds muziek, maakt nog steeds cd's en treedt nog steeds op. Zijn familie werkt actief mee in het 'bedrijf Gilbert O'Sullivan': ze organiseren zijn optredens, gaan altijd mee op tournee en geven leiding aan zijn eigen platenlabel ByGum Records.


Bron: NPO, Wikipedia